کاهش دارو برای بیماران مسن با مقدار هموگلوبینA1C یا فشار خون پایین
26 اکتبر 2015- با توجه به نتایج پژوهشی که بصورت آنلاین در مجله یJAMA Internal Medicine منتشر شده است، در میان بیماران مسن مبتلا به دیابت که درمان آنها به کاهش شدید هموگلوبینA1C و یا مقدار فشارخون منجر می شود، تنها برای 27 درصد یا کمتر میزان داروها کاهش می یابد و این فرصت برای سایرین از دست می رود.
در دستورالعملهای جدید و کمپین انتخاب عاقلانه، برای بیماران مسن و کسانی که امید به زندگی آنها محدود است، درمانهای کمتر تهاجمی توصیه می شود به عنوان مثال مقدار هدف برای هموگلوبین A1cاز 7.5 تا 8.0 درصد در نظر گرفته می شود.
در گزارشی دیگر، هدف فشار خون سیستولیک برای بیماران مسن ، مقدار150 میلی متر جیوه توصیه شده است و تجویز داروی بیشتر برای رسیدن به مقدار فشار خون کمتر از 140 میلی متر جیوه توصیه نمی شود.با این حال، در مورد روند کاهش مصرف دارو، از جمله فرکانس کاهش دارو و اینکه برای چه کسانی این کار باید صورت گیرد، اطلاعات زیادی وجود ندارد.
دکتر ساسمن و همکارانش ، از مرکز مدیریت تحقیقات بالینی باز نشستگان نظامی آمریکا ، فرکانس کاهش تجویز دارو را در افراد مسن مبتلا به دیابت با استفاده از داده های اداره ی بهداشت و درمان سربازان امریکا، توضیح دادند.
211667 بیمار (با سن بالاتر از 70 سال ) که در سال 2012، تحت درمان فعال قرار داشتند در این مطالعه شرکت کردند. درمان فعال بر طبق تعریف استفاده از داروهای کاهنده ی فشار خون علاوه بر مهار کننده های آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین یا مسدود کننده های گیرنده آنژیوتانسین و استفاده از داروهای کاهنده قندخون علاوه بر متفورمین بود.
فشار خون بیش از نیمی از این افراد، پس از درمان فعال، کاهش یافت و به فشار خون سیستولیک 120 تا 129 میلی متر جیوه و یا فشار خون دیاستولیک کمتر از 65 میلی متر جیوه می رسد و یا بسیار کاهش یافته و به مقدار فشار خون سیستولیک کمتر از 120 میلی متر جیوه یا دیاستولیک کمتر از 65 میلی متر جیوه می رسد. شدت درمان در 16 درصد از 25955 بیمار با سطوح نسبتا کم فشارخون و در 18.8 درصد از 81226 بیمار با سطح بسیار پایین فشار خون، کاهش یافت. بر اساس نتایج، از بیماران مبتلا به فشار خون بسیار پایین که مصرف داروهایشان کاهش نیافته بود، تنها 0.2 درصد در دوره ی پیگیری، فشار خون بالایی داشتند(≥ 140/90 میلی متر جیوه) .
179991 نفر تحت درمان فعال برای کاهش مقدار هموگلوبینA1Cبودند، در این گروه، شدت درمان برای 20.9 درصد از 23769 بیمار دارای هموگلوبینA1C نسبتا کم (6.0 درصد تا 6.4 درصد) و برای 27 درصد از 12917 بیمار دارای مقدار هموگلوبینA1C بسیار پایین (کمتر از 6.0 درصد) کاهش یافت. نتایج نشان می دهد از بیمارانی که مقدار هموگلوبینA1C آنها بسیار پایین بود و درمانشان تعدیل نشده بود کمتر از 0.8 درصد در دوره ی پیگیری دارای هموگلوبینA1Cبالا (≥ 7.5 درصد) بودند.
نویسندگان اذعان داشتند دلایل متعددی برای ارتباط ضعیف فشارخون پایین و یا مقدار هموگلوبینA1C با کاهش دوز دارو وجود دارد. این دلایل شامل ضرورت تغییر در درک نحوه ی درمان توسط بیماران و تغییر در توضیحات داده شده توسط متخصصان مراقبت های بهداشتی می باشد.اگرچه، در دستورالعمل ها بیشتر بر جلوگیری از استفاده ی کم از دارو تا استفاده بیش از حد ازدارو، تمرکز شده است.
بر اساس این تحقیق، باید در سیستم های مدیریتی آینده بر چگونگی ایجاد انگیزه برای مقابله با استفاده ی بیش از حد دارو و در طرف مقابل آن، استفاده ی کمتر از حد تجویز شده ، تمرکز شود تا درمان مناسب بر اساس نیازهای فردی، خطرات و منافع شخصی نتایج مثبتی را بر جا گذارد. علاوه بر این، متخصصان سلامت باید مضرات درمان فشرده را همانند مزایای آن ارزیابی کنند. نویسندگان این مقاله نتیجه گیری کردند که این تغییرات به ابزارهای جدید پشتیبانی برای تصمیم گیری بالینی، دستورالعملهای جدید و مهم ترین مسئله ،چشم اندازی جدید با تمرکز بر مراقبتها و درمانهای شخصی مناسب، نیاز دارد.
منبع: